Ledwo Sapiens.

Ostatnio nie ogarniam tego co dzieje się z moim życiem. Chyba nigdy wcześniej nie funkcjonowałam na tak wysokich obrotach. Jadam rzadko, wkuwam geografię, robię matury z matmy, dopieszczam prace z polskiego, tworzę notatki z historii fotografii, jeżdżę do łodzi, czytam, czytam, czytam, robię zdjęcia i za każdym razem martwię się co z nich wyjdzie. Czasem zdarza mi się spać.
Miliony pomysłów tłuką mi się po głowie, a ja wciąż mam tak mało czasu, coraz mniej czasu, niewiele czasu, brak czasu, koniec czasu.
Codzienne huśtawki nastrojów, z zupełnej radości, wiosennej lekkości, przypływów energii i chęci zdobywania świata do totalnego załamania i zwątpienia.
Boję się codziennie. Czy dam sobie radę, czy udowodnię, że jestem coś warta, czy wszystko się uda. Przerasta mnie mój własny świat i miliardy myśli, zmartwień i życia w ciągłym biegu. Bardzo chciałabym zasnąć i obudzić się w czerwcu.
Jedno jest pewne. Kwiecień będzie najbardziej intensywnym miesiącem mojego dotychczasowego życia, a czy to wszystko się opłaci? Lepiej walczyć i przegrywać niż nie podejmować walki w ogóle, tak myślę.